زندگی دایره است

مرکزش صفر بزرگ

ومنم داخل آن

وتویی نیز چو من

و من و تو با هم

می توانیم که از صفر

بسازیم عددی

و به اندازه اندازه خود

حجم این دایره را بیش کنیم

گر چه صفریم، ولی گسترش خویش کنیم

پس اگر من به تو یاری نکنم

وتو مانی بی من

یا بمانم بی تو

آسمان بی کس و بی مهر شود

دایره خالی و بی مصرف و خود صفر شود...

دنبال یه بهونه برای گریه کردن سرم را به هر دیوار سردی تکیه می دادم

به دنبال یه بهونه تا دل تنگم رو سبک کنم  

                                                             و یاد او تنها بهونه بود ...

آره واقعیت من این است، هنوز غرق رویام

کاش چشمهایمان رو به واقعیت باز می شد

و حیف . حیف تو که یه دیوونه رو دوست داری

کسی رو دوست داری که هنوز عاشق یه مرده است ...

و تنهایی رو به با تو بودن ترجیح میده و تو با حیرت به دنبال اون یار قدیمی

اون دختر سرمست که امروز بیگانه است

دلم می سوزه . برای تو . برای خودم . برای همه اونایی که به بازی گرفتم

آه ... می دانم که حتی به خدا هم نمی توانم گلایه کنم

می دانم ... می دانم همان چیزی که هستی اش را ماهها

در تک تک سلولهایم حس کرده بودم

واقعیتی که از آغاز در بند بند وجودم رخنه کرده بود سرابی بیش نبود .

هنوز تمام پنجره ها را

به نام تو باز می کنم

هنوز باران را

تلنگر انگشت های تو می دانم

بر ذهن مه گرفته ام

هنوز خش خش برگ ها را

به پای قدم های تو می نویسم !

هنوز باد که خودش را به در می کوبد

از جا می پرم :

آمدم ! آمدم !

و تمام درها ،

به هوای تو باز می شوند !

هنوز هم تو بهترین بهانه ای

به شوق هر تبسمت دلم هزار پاره می شود

هنوز هم تو بهترین خیال عاشقانه ای

مرا ببین شکسته ام دگر از عشق خسته ام

هنوز هم تجسم قشنگ کودکانه ای

دلم از این و آن گرفت

به خواندن ترانه ای مرا دوباره شاد کن

هنوز هم تو بهترین ترانه ای....

صداي چک چک اشکهايت را از پشت ديوار زمان مي شنوم

             و مي شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب ‌،

براي ستاره ها ساز دلتنگي مي زني و من مي شنوم

             مي شنوم هياهوي زمانه را که تو را از پريدن و پرکشيدن باز مي دارد

آه ، اي شکوه بي پايان اي طنين شور انگير من مي شنوم

            به آسمان بگو که من مي شکنم ! هر آنچه تو را شکسته

                                            و مي شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته...

  من مي خواستم تو به من عادت نكنی من بهت عادت كردم

  مي خواستم تو عاشق نباشی من عاشقت شدم

  مي خواستم من برات مثل بقيه باشم تو برام از همه مهم تر شدی

  مي خواستم تو سكوت نكنی خودم سكوت كردم

  مي خواستم تو هيچ وقت آزارم ندی من تا حد توانم آزارت دادم

  مي خواستم با تو مثل گذشته ام عهد نبندم اما خودم سر عهد نبسته موندم

  مي خواستم تا هميشه بهم خوبی كنی من بهت بدی كردم

  مي خواستم بری دنبال زندگيت اما تو همه ی زندگيم شدی

روزگاری من و تو

عاشق هم بودیم

در شبی مهتابی

تو برایم خواندی:

نازنینم, عشقم

تکیه کن بر دستام

و دگر هیچ مخور

غم بی تکیه گهی

که منم تکیه گهت

و بدان ای گل من

که پناهت مردی است

که مثال کوه است

و چه آسان من خام

باورت می کردم

و نمی دانستم

تکیه کردن بر عشق

تکیه بر قامت سست باد است...